Richting en grootte van Rho Magno energie

  • Bericht gepubliceerd op:
  • Bericht auteur:
  • Leestijd:6 min. lezen

De stenen liggen daar niet voor niets. In God’s rijk op aarde, dat van Rho Magno, zijn ze subtiel geplaatst om samen een bijzondere werking te geven. We doen eerst de kleinere patroontjes voor het grote werk in beeld komt.

Op pelgrimage naar Rome in de zomer van 2026 leerde ik mezelf een nieuw foefje. Met een hand of vinger dichtbij de stenen kun je de richting van het veld makkelijk voelen. Ook minder getrainden en nieuwkomers zonder zelf-cancelling blokkade kunnen dit.

Met de wichelroede is het nog makkelijker, maar die gebruik ik nooit binnen in Heiligdommen, maar wel buiten in Heilige Steden. Eerst Rome, daarna Westland en Katwijk, en daarna bezoeken we ‘s-Hertogenbosch.

Basilica die Giovanni di Laterano, Roma

Ofwel de Jan van Lateranen, mijn persoonlijke favoriete basiliek in Rome. Het front kennen we uit Oudenbosch. Binnen lijkt wel aangelegd door Escher. Kubus-achtige patronen op de vloer. En niet zo klein.

Wat niet iedereen in de gaten heeft: De energie op de zwarte vlakken is opstijgend. Op de witte vlakken naar rechts en op de grijze vlakken naar links. Dat weet ik niet zozeer uit het hoofd, maar ik gebruik handig het vingertje.

Verborgen lampjes van onzichtbaar laserlicht

Zeg maar gerust: knetterfelle laserlichten met onzichtbaar licht. Echt verborgen zijn ze niet, maar ik lijk vandaag de enige bezoeker die erbij stil staat. De richting is, u raadt het al, omhoog. Ook in de Jan van Lateranen.

De camera van de berg Olympus pikt het felle onzichtbare licht trouwens wel op.

Ruim een jaar geleden zag ik het voor het eerst, in Zuid-Limburg. Ik kreeg gelijk een gevalletje cognitieve dissonantie (“dit kan toch niet waar zijn”). Inmiddels heb ik hetzelfde geobserveerd op andere plekken en ik begin een beeld te vormen van hetgeen er eigenlijk aan de hand is. Tijd om een steen voor u om te keren.

Höfke bij Mechelen, Gulpen-Wittem, Zuid-Limburg

In de zomer van 2026 ging ik op pelgrimage richting Rome, met een eerste overnachting in Zuid-Limburg. Ik ging even langs Sint-Servaas in Maastricht maar eigenlijk wilde ik naar Höfke. een hofje met twee kapelletjes tussen Mechelen en Epen. Ik was er wel eens gestopt op de MTB-tochten van Limburgs Mooiste, maar met fietspak aan en honderden stinkende zwetende kerels die langskomen op modderfietsen is het lastig energiewerk te doen.

Ik had al lang gevoeld dat de energie hier erg lekker is, maar er rijzen vragen als: waar stroomt die energie? In welke richting? Hoe of waarmee is die energie daar aangelegd?

Centraal staat het Mariabeeld op een hoge sokkel met trap. Daarvoor ligt een plaveisel met kinderkopjes en wat klein groen. Iets zuidelijk staat een Kruis, op de kruising van de straat Höfke met de Schweibergerweg die loopt naar de woonkern Schweiberg.

Hier kwam ik het voor het eerst tegen. Een stoeprand die het doet. Honderden meters lang, van het kruis bij Höfke tot minstens het bord van de bebouwde kom Schweiberg. Daar wordt de “kabel” wel wat smaller, van 5 naar 1 steen breed. Alle stenen zijn netjes magnetisch uitgelijnd in dezelfde richting. De paramagnetische stenen geven het veld door aan de volgende steen, in tegenstelling tot de koelkastmagneet die aantrekt aan zijn buur. Zo ontstaat een of ander veld, dat ik ook niet begrijp want dat is allemaal niet mijn vakgebied: magnetostatica. Maar ik zie twee hele lange magneten van enkele honderden meters, uitgelijnd in dezelfde richting, op wegbreedte van elkaar. De weg. Waar wij reizen. En beweging in een magneetveld geeft al inductie…. Hoe denkt u trouwens dat een antenne werkt, of een insect met twee antennes op de kop?

Subtiele steenpatronen in het Westen

Uitsluitend bij de Katholieken of voorheen-Katholiek zoals de Oude Kerk in Katwijk.

Met de hand verticaal op de stenen, of zelfs met 1 vinger, is de richting van het veld makkelijk te voelen… mits.

‘s-Hertogenbosch, een stad van onzichtbaar licht

Een van de mysterieuze zaken is het ‘het werkt op elk niveau’-karakter. Een tegel. Een kerk of Basiliek. Wat dacht u van een hele stad, nou ja, laten we zeggen, wat nu de binnenstad is. Wat vinden we hier allemaal?

  • De Sint-Janskerk / Kathedrale Basiliek (1370-1528)
  • Veel oude gebouwen van Katholieke oorsprong die leunen op een ring van de ons bekende magnetische stenen. Zoals het Claraklooster in de Clarastraat, ook genoemd Sint-Janscentrum.
  • Trottoirbanden die de tussengelegen delen opvullen.
  • Rivier, nou ja ik noem het meer kanaal, de Dieze (of Binnendieze). Daar zal ik apart over schrijven.

De ringen lopen onder huizen en langs wegen

In de Kerkstraat, tussen de Sint-Jan en de Markt, zien we telkens grote vakken met een oranje-achtige ring, in het midden een lichtere steen. Bij winkels als de Rituals (hoek Amadeiroplein) loopt de ring onder de drempel door. Een typisch Bosch kunstwerk maar ook hier weer toevallig die ring.

De Mariapoort naar Het Eerste straatje van Best (.,.). Je gaat nu onder de ring door. Het steegje leidt naar de Arena, de oude Mariaplaats waar nu een moderne ring op 5 meter hoogte subtiel zweeft. Jawel, die ook. Op de grond vinden we stenen van een kwart kuub vermomd als autoblok of als vaas.

U denkt misschien: denk je nou echt dat die energie in de rondte loopt? Is het allemaal echt zo perfect. Welcome to the real world. Uitzonderingen op de regel bevestigen de regel. Daarvoor gaan we naar de Orthenstraat,

Komt u net van de Arena door het mooie Eerste Straatje, linksaf, komt u in de Orthenstraat. Met de Wichelroede liep ik de trottoirband af. Ineens: pats, linksaf de straat op, van de stoepband af. Na 1 tegel weer terug. En iets verderop nog een verstoring.

U mag het zeggen, maar ofwel het is intentioneel, ofwel de stratenmaker (was dat van ons Familiebedrijf Heijmans?) heeft zitten suffen en de tegel verkeerd om gelegd. Aangezien we het hebben over Den Bosch waar zelfspot het grootste vermaak is, kan ik niks garanderen of uitsluiten….

Het is dezelfde verstoring in het veld als wanneer je een doormidden gezaagde boom teruglegt met de ene helft ondersteboven. Ze duwen elkaar weg als twee magnetische Noordens.