De badkuip aan problemen

Eigenlijk ben je altijd op zijn minst wel een klein beetje in tune. Dat is vaneigens het geval. Maar er zitten nog zoveel andere emoties en gedachten in de weg. Een badkuip vol problemen en de afvoer is verstopt. Kijk even in de tabel van David Hawkins om te zien in welke emotie je al gauw rondhangt. Niet teveel hechten aan het hokjesding, want modelmatig is ook niet erg Heilig. Stilte is dus de eerste oefening. Misschien dat de Karmelieten je erbij kunnen helpen, want zij hebben van de stilte hun lijflied gemaakt.

De afwas in Liefde

Stilte, ja, maar het licht moet aan. Dat gaat hetzelfde als er liefde bij doen. Voor alles om je heen. Voor jezelf. Voor de hele schepping. Als je de afwas doet uit liefde voor je lieffie, dan gaat het een stuk makkelijker. De Liefde is dus de tweede oefening. In alles.

Deze eerste twee tips hoort u van mij en die hoorde ik van Pater Stefan Ansinger.

Lachen

Wat hij ook doet is de hele tijd lachen. Dus dat is, wat hij eigenlijk doet.

Nog meer?

Bid. Zing. Dans. Fiets. Slaap. Vrij. Speel. Sport. Op hun eigen manier verbinden deze activiteiten zich met de Heilige Geest. Bijvoorbeeld door het samen doen, zoals bij het zingen of spelen. Het gaat hierbij dus niet om het resultaat “wie het spelletje wint” maar om de manier waarop het gaat. Niet vanuit wat jij wilt, maar vanuit accepteren hoe het loopt. En dat kun je dus ook meenemen naar je werk.

Je handen aanzetten

Laat ik nog eens kijken wat er in de schatkist zit. Oh ja, de Sleutels van Sint Petrus, die toegang verschaffen tot de hemel. Nee, volgens mij hoef je daarvoor niet eerst zelf dood te gaan, maar ik ben de enige die ik ken, die dat zegt…. De hemelpoorten kun je vanaf beneden openzetten, maar dan moet je wel de sleutels hebben. De Gouden Sleutel is het aanzetten van de handen die je gebruikt bij het voelen aan de aura van diverse Heilige attributen, de Zilveren Sleutel. Zet eerst je handen aan en ga dan fietsen, bidden, zingen, spelen en vrijen. Bij het planten water geven.

Nu kan het zijn dat je lichaam (niet gescheiden van de geest maar 1 geheel vormend) niet bekend is met deze energie. Best lastig misschien om het na te doen als je nooit een voorbeeld hebt gekend. Bezoek dan de Heilige Eucharistie, alleen bij de Katholieke Kerk en liefst in een Basiliek, Als je goed aan staat, voel je de heling op de plekken in je lijf die het meest heling nodig hebben. En dat kan best pijn lijken, maar het is herstel.

Wat, ik voel wat? Is dat herstel?

Vrienden klagen: “Barry ik heb zo’n hartkloppingen, ik moet naar het ziekenhuis voor controle”. Een half jaar later: “Barry ik heb zo’n wee gevoel in mijn hoofd. Dat kan nooit goed zijn.” . “Barry ik voel zo’n spanning op mijn gezicht en mijn wangen. Is dat wel goed?

Je lichaam gaat stap voor stap harder werken aan het licht. Ik heb het idee dat deze trillingen gebeuren wanneer je minder piekert (de badkuip). Eindelijk energie voor jezelf. Laat dat nou maar rustig op gang komen. Laat het lichaam zichzelf dat leren. Vertrouw daarop. Als je echt serieus pijnen hebt onder belasting, check een arts. Tintelt het terwijl je niks doet, dat is herstel. Dit is direct gerelateerd aan Gods Genade.

De Liefde is de grote aan-knop

Als het dan nog niet werkt, dan zit er maar 1 ding op, de turbo erop. Ik was de afgelopen jaren knetterdeknetter maar hopeloos verliefd. Daar ga je echt wel van ‘aan’. Alleen 1 ding: ik had de tweede sleutel nooit gevonden in de Basiliek van Oudenbosch als zij erbij was geweest, want dan was ik echt te afgeleid om nog maar de aura van een grote teen te voelen.

Wat ik in het echt doe?

De foto van de Heilige Geest

U weet net als ik dat de Duif wordt gezien als een symbool van de Heilige Geest. Ik dacht eerst, zoals een raket, alleen een Duif kan op de plaats omhoog vliegen, zonder voorwaarts te hoeven reizen. Mooi verhaal. Maar dit.

Wat er echt gebeurde als aanloop

Ik was van oorsprong echt niet zo’n mediteerder. Maar met een groep, als je ergens aan meedoet, dan doe ik gewoon mee. Maar dat viel me steeds moeilijker. In een dubbele sessie op een ademcursus bij Joyce Hendriks kwam ik zo diep in meditatie, dat was echt diep. Dikke prima. En dan is het afgelopen, Hoppatee, we gaan weer verder, dzjing en nu zijn we eruit. Heh?! Dat kon ik helemaal niet. Ik wilde er gewoon in blijven en al dat gepraat, eh, nee, even stilte nog kan dat niet? Nee we moeten door. Dat was de winter van 2024-25.

In het volgende voorjaar was er een avond Zen-meditatie als uitprobeer bij Raymond Vijverberg. En hetzelfde gebeurde. Ik kom er wel in, maar ik kom er niet lekker uit. Toen heb ik gevraagd om een meditatie waar je ook lekker uit kunt komen. En die heb ik gekregen. Binnen een paar maanden al.

Als je start van boven de 500 is het nauwelijks mogelijk om nog aansluiting te krijgen met het reguliere circuit. Onze artsen, healers, therapeuten en coaches, of het nu op school is, op mijn werk, of iemand die ik ken uit het netwerk, vrijwel zonder uitzondering beginnen ze met een hulpvraag van de cliënt. Iets wat mis is, iets dat kan worden hersteld. We begrijpen (400) ook hoe dat proces werkt. Als je 5x bij dezelfde coach bent geweest, weet je al vrij gauw wat ze gaan zeggen, welke vraag er komt op een antwoord als dit. Ik kan er wel een beetje om lachen eigenlijk, als observatie. Deze mensen doen gewoon goed werk, alleen, zo kom je niet boven de 500.

Het zijn is belangrijker dan het doen, Je hoeft niet zoveel te doen. Het komt min of meer vanzelf. Daar kun je gewoon op meevaren. En als er dan ergens een grens is, een nee, iemand die niet mee wil, dan is dat misschien wel een waardevol moment om even bij stil te staan, om te kijken wat er echt aan de hand was.

Wat je doet, dat doe je uit liefde. Zoals iemand de kopjes klaar zet voor de koffie, terwijl de anderen in de zaal meemaken wat daar is. Vanuit een voorzienige blik regel je het alvast. Je doet wel wat, maar niet eens voor jezelf. Vanuit een inzicht, dat vanzelf is geland, een landende duif die eerder ook is opgestegen, toen je de vraag stelde.